Wyspy Sołowieckie

Z Wikipedii

Wyspy Sołowieckiea Lista światowego dziedzictwa UNESCO
Kraj	Rosja
Typ	kulturowe
Spełniane kryterium	iv
Charakterystyka	#632
Regionb	Europa i Rosja
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę:	1992 na 16. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO

Wyspy Sołowieckie – grupa wysp, położonych w Zatoce Onega na Morzu Białym, wchodzących w skład obwodu archangielskiego w Rosji i zamieszkałych przez 968 mieszkańców (2002). Największe z nich, to:

• Sołowiecka (albo Wielka Sołowiecka) остров — 246 km²
• Anzerska — 47 km²
• Wielka Muksałma — 17 km²
• Mała Muksałma — 0,57 km²
• Wielka Zajęcza — 1,25 km²
• Mała Zajęcza — 1,02 km²

Nadto w skład archipelagu wchodzi około 100 małych wysepek. M. Wilk w cytowanej niżej książce podaje nazwy jeszcze kilku innych wysp tego archipelagu: Babia, Psia, Wronia, Popia, Filipowa. Na wyspach archipelagu jest ponad 200 zarybionych jezior. Powierzchnia łączna wysp: 347 km². Najwyższe wzniesienie — 86 m.n.p.m.

Nizinne i pagórkowate ukształtowanie terenu, wyspy są porośnięte tajgą; liczne jeziora i torfowiska.

Na największej z wysp znajduje się Monastyr Sołowiecki. W czasach Rosji carskiej Wyspy Sołowieckie były miejscem zsyłek więźniów politycznych, a w Rosji sowieckiej - pierwszych łagrów.

W roku 1992 zespół historyczny, kulturalny i naturalny tych wysp został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona Sołowieckiego Męskiego Monastyru Przemienienia Pańskiego [1]
• Mapa lokalizacji monastyru, skitów i pustelni na Wielkiej Sołowieckiej Wyspie i Anzerze [2]
• Strona Muzeum [3]
• Zdjęcie satelitarne z Google Maps

[edytuj] Bibliografia

Mariusz Wilk, Wilczy notes Wyd. słowo/obraz terytoria, Gdańsk, 1998, ISBN 83-87316-86-5