Wolframit

Z Wikipedii

Wolframit – minerał z gromady wolframianów. Należy do minerałów rozpowszechnionych tylko w niektórych regionach Ziemi.

Nazwa pochodzi od niem. Wolf = wilk i Rahm = brud, kopeć, piana – tak pogardliwie nazwano ten minerał znalazłwszy go w miejscu, w którym spodziewano się znaleźć cynę: (piana), była używana przez niemieckich górników; nawiązuje do trudności jakie napotykano przy wytopie cyny z rudy zawierającej domieszki wolframitu. (J.G.Wallerius 1747 r.)

Spis treści 1 Właściwości 2 Występowanie 3 Zastosowanie 4 Zobacz też 5 Bibliografia

[edytuj] Właściwości

• Wzór chemiczny: (Fe, Mn)[WO₄] – wolframian żelaza i manganu
• Układ krystalograficzny: jednoskośny
• Twardość: 5 – 5,5
• Gęstość: 7,14 –7,54
• Rysa: brunatna, brunatnoczarna, czarna
• Barwa: brunatna, brunatnoczarna, czarna, niekiedy czerwonobrunatna
• Przełam: nierowny
• Połysk: półmetaliczny, tłusty
• Łupliwość: doskonała

Tworzy kryształy tabliczkowe, słupkowe, igiełkowe, często wykazujące wyraźne, podłużne zbrużdżenia. Występuje w skupieniach zbitych, ziarnistych, tabliczkowych, płytkowych. Jest kruchy, nieprzezroczysty, stanowi ogniwo pośrednie ciągłego szeregu izomorficznego: ferberyt – hubneryt, w którym żelazo i mangan mogą się wzajemnie, dowolnie zastępować.

[edytuj] Występowanie

Występuje w żyłach hydrotermalnych wysokotemperaturowych oraz w niewielkich ilościach w pegmatytach.

Miejsca występowania:Włochy, Malezja, USA, Austria, Niemcy, Hiszpania, Portugalia, Rumunia, Peru

W Polsce – w granitach Paszkowic k/Jawora, w pegmatytach karkonoskich Szklarskiej Poręby.

[edytuj] Zastosowanie

• główna ruda wolframu – 76,5% WO₃ (twarde stopy do produkcji narzędzi i płyt pancernych)
• włókna wolframowe mają zastosowanie w żarówkach (wolfram topi się w temp. 3410°C).
• stosowany do urządzeń pomiarowych, aparatów rentgenowskich,
• stosowany do produkcji niektórych barwników.
• interesujący dla kolekcjonerów i naukowców

[edytuj] Zobacz też

• Galeria: [1]

Artykuł o wolframicie

[edytuj] Bibliografia

• Atlas mineralogii –G.G.Gormaz, J.J.Casanovas – "Wiedza i życie"1992 r.
• R.Hochleitner – Minerały i kryształy – "Muza S.A." – 1994 r.
• W.Heflik, L.Natkaniec – Nowak – Minerały Polski – Wyd. "Antykwa" – 1998 r.
• J.Żaba – Ilustrowany słownik skał i minerałów – Videograf II Sp. z o.o. – 2003 r.
• W. Schumann – Minerały świata – O. Wyd.”Alma- Press” 2003 r.