Wenera 3

Z Wikipedii

Wenera 3 (ros. Венера, co znaczy „Wenus”) to radziecka bezzałogowa sonda kosmiczna przeznaczona do badania planety Wenus. Wenera 3 była pierwszą sondą i próbnikiem z programu Wenera, który dotarł do Wenus i wszedł w jej atmosferę.

Spis treści 1 Charakterystyka misji 2 Cele naukowe 3 Opis misji 4 Instrumenty 5 Zobacz też

[edytuj] Charakterystyka misji

• indeks COSPAR: 1965-092A
• rakieta nośna: Mołnia 8K78M
• miejsce startu: kosmodrom Bajkonur, Kazachstan
• czas trwania: 16 listopada 1965 (04:19:00 UTC) – 1 marca 1966
• wymiary: wysokość ok. 4,2 m; średnica 1,1 m
• masa startowa: 960 kg

[edytuj] Cele naukowe

• Badania promieniowania korpuskularnego i pola magnetycznego między Ziemią a Wenus oraz w otoczeniu Wenus.
• Dostarczenie obrazów Wenus za pośrednictwem aparatury TV.
• Zbadanie gęstości i temperatury atmosfery za pomocą lądownika (lądowanie odbyło się przy użyciu spadochronu).

[edytuj] Opis misji

Wenera 3 została wystrzelona 16 listopada 1965 roku z Tyazheliy Sputnik (65-092B) w kierunku planety Wenus. Zadaniem sondy było lądowanie na powierzchni Wenus, w związku z czym była wyposażona w oddzielny zespół lądowania, zbudowany w postaci kuli o średnicy 900 mm.

Lądownik zawierał system łączności, instrumenty naukowe, źródło energii oraz medal z godłem ZSRR. Pokryty był specjalną substancją zabezpieczającą przed działaniem ciepła.

Zespół lądowania uderzył w Wenus 1 marca 1966 roku. Podczas zbliżania się sondy do planety, wskutek braku łączności nie uzyskano żadnych danych pomiarowych dotyczących samej planety i jej atmosfery.

[edytuj] Instrumenty

• Eksperyment cząstek energetycznych MSU–TASPD - był jednym z kilku eksperymentów przygotowanych przez Wydział Teoretycznej i Stosowanej Fizyk Kosmicznej przy Instytucie Fizyki Jądrowej im. Skobeltsyna Uniwersytetu Moskiewskiego. Instrument ten był również na pokładzie sond Łuna, Zond, Mars, Wega, Fobos, i mierzył cząstki energetyczne (MeV) w ośrodku międzyplanetarnym (wczesne misje np. Zond 1 i 3, prowadziły pomiary powyżej 30 MeV, późniejsze, mierzyły protony o niższej energii i większej ilości miejsc (w okolicach i z dala od Słońca)).

[edytuj] Zobacz też

• program Wenera
• chronologia lotów kosmicznych