Pointe du Hoc

Z Wikipedii

Pointe du Hoc to wysoki na 30 metrów klif na wybrzeżu Normandii. W dniach 6 - 7 czerwca 1944 w czasie alianckiej inwazji na Normandię toczyły się tam walki pomiędzy amerykańskim 2 Batalionem Rangersów a Niemcami, zakończone uchwyceniem przyczółka przez Amerykanów. Obecnie mieści się tam pomnik i muzeum poświęcone bitwie.

Widok na Pointe du Hoc(zdjęcie współczesne)

[edytuj] Znaczenie strategiczne i przygotowania

Plany bitwy o Pointe du Hoc

Pointe du Hoc znajduje się w odległości 6,4 km od Plaży Omaha i ok. 19 km do Plaży Utah, gdzie w czasie inwazji miały lądować oddziały amerykańskie. Zapewne trudne do zdobycia klify nie zwróciłyby uwagi planistów alianckich gdyby nie wywiad lotniczy. Zdjęcia wykazały, ze Niemcy rozmieścili i ufortyfikowali na klifie sześć 155 milimetrowych dział zdobytych na Francuzach w czasie kampanii francuskiej w 1940. Miały one zasięg pozwalający ostrzelać zaplanowane miejsca lądowań i poważnie zagrozić amerykańskim oddziałom.

Do zdobycia niemieckich umocnień i zapobiegnięcia użycia dział przez Niemców został wyznaczony 2. i 5. batalion Rangersów dowodzone przez Jamesa Earla Ruddera. Żołnierze zostali przeszkoleni na wyspie Wight przez brytyjskich komandosów. Plan zakładał lądowanie na wąskiej plaży trzech kompanii Rangersów, użycie haków i lin oraz drabin do wejścia na klif.

Kilka dni przed lądowaniem Erwin Rommel, dowodzący obroną Wału Atlantyckiego, postanowił przemieścić działa w głąb lądu. Całkowite przeniesienie dział nastąpiło do dnia 4 czerwca. Kadra dowódcza Rangersów oraz inni wyżsi oficerowie zostali o tym powiadomieni, ale postanowiono nie odwoływać akcji oraz nie informować żołnierzy^{[potrzebne źródło]}.

[edytuj] Bitwa

Artyleria nadbrzeżna na Pointe du Hoc.

W dniu inwazji Pointe du Hoc było intensywnie ostrzeliwane i bombardowane z morza i powietrza, gdyż aliancki wywiad uznał, że fortyfikacje nie zostaną zdobyte przez oddziały piechoty bez odpowiedniego wsparcia. Szacuje się, że siła ostrzału była większa niż wybuch bomby Little Boy^{[potrzebne źródło]}. Później okazało się, że groźniejsza była wspinaczka pod ogniem karabinów maszynowych niż niemieckie umocnienia już na samej górze. Na miejsce bitwy nie dotarł 5. Batalion Rangersów, który wskutek błędów nawigacyjnych trafił w ogień walk na Plaży Omaha.

Osamotniony 2. Batalion Rangersów został dostarczony na wąską plażę przez łodzie desantowe, z których wystrzelono na klif liny z hakami. Do wspinaczki użyto też drabin pożyczonych od angielskich strażaków^{[potrzebne źródło]}. Pomimo tego żołnierze dostali się na górę, tracąc tylko 25 zabitych mimo przecinania przez obrońców lin i ostrzału z broni maszynowej. Po 40 minutach walk na klifie najsilniejsze punkty oporu zostały złamane. Rangersi byli całkowicie zdezorientowani, ponieważ nigdzie nie było widać dział artyleryjskich, które były umiejętnie imitowane przez stelaże. Żołnierze zastosowali też taktykę patrolowania zajętych terenów, dzięki czemu zajęli najważniejsze punkty oporu na Pointe du Hoc nie dopuszczając do okrążenia.

Żołnierze amerykańskiego 2 batalionu Rangersów pokazują sprzęt użyty do wspinaczki po klifie

Później Amerykanie przegrupowali się i małymi grupkami zaczęli poszukiwać baterii dział w m. in. pobliskiej wisi i lesie. Działa znaleźli na polanie milę od brzegu i wysadzili przy pomocy granatów zapalających.

W nocy z szóstego na siódmego czerwca Rangersi musieli odepchnąć cztery drobne, niemieckie kontrnatarcia. Było to tylko improwizowane ataki, w rzeczywistości będące zwiadami, mającymi na celu odnalezienie słabych punktów w liniach Rangersów. Generalny szturm nastąpił siódmego czerwca. Odcięci od innych alianckich jednostek, zostali spychani coraz bliżej morza. Udało im się obronić na ostatniej linii dzięki przybyciu posiłków z plaży Omaha. Po ich przybyciu Niemcy się wycofali, a przyczółek wzmocniono.

W walkach o Pointe du Hoc 2. Batalion Rangersów stracił 135 z 225 ludzi, przeznaczonych do zdobycia klifu.^[1]

[edytuj] Dalsze dzieje

W miejscu bitwy znajduje się pomnik upamiętniający to wydarzenie oraz muzeum. Ślady walk widać do dziś. Kratery po wybuchach bomb i resztki niemieckich umocnień wpisały się w miejscowy krajobraz i stanowią one część muzeum.

Wizyta prezydenta USA Ronalda Reagana w 40 rocznicę bitwy i rozpoczęcia inwazji w Nomandii, 6 czerwca 1984

Pointe du Hoc jako miejsce bitwy pojawiło sie w filmie Najdłuższy dzień. Występuje także w grach komputerowych: Call of Duty 2, G.I. Combat oraz Company of Heroes.

Przypisy

[edytuj] Zobacz też

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Pointe du Hoc

• Lądowanie w Normandii
• Operacja Overlord
• Plaża Omaha, Plaża Utah