Perm-36
Z Wikipedii
Perm-36 (ros. Пермь-36) – jeden z najbardziej znanych obozów (łagrów) Gułagu Związku Radzieckiego. W latach 70. i 80. słynne miejsce przetrzymywania dysydentów i opozycji politycznej. Dziś przestrzeń funkcjonowania jedynego muzeum zorganizowanego na terenie byłego gułagu.
Obóz został założony w 1946 roku, gdy w pobliże wsi Kuczino, nad rzeką Czusowa, przeniesiono infrastrukturę i więźniów obozu ITK-6. W pierwszym okresie istnienia, byli tu zsyłani różni więźniowie, w tym żołnierze Armii Czerwonej z niemieckich obozów jenieckich i koncentracyjnych, czerwonoarmiści, którzy próbowali przedostać się na Zachód oraz inne osoby uznane za wrogów ZSRR. Trafiali tu również księża i zakonnicy. Po śmierci Stalina do Permu-36 zesłano osoby "odpowiedzialne" za "okresy błędów i wypaczeń". W latach siedemdziesiątych obóz stał się jednym z głównych ośrodków przetrzymywania dysydentów i obrońców praw człowieka. Wówczas otrzymał on nowy, tajny kryptonim: VS-389/36. W tym czasie wewnętrzny karcer stał się jedynym w całym ZSRR oficjalnym miejscem przetrzymywania więźniów politycznych o zaostrzonym rygorze.
Pierwsi więźniowie polityczni trafili do obozu w lipcu 1972 roku. Ostatni opuścili go w 1987 roku na podstawie ułaskawienia. Nieliczni, którzy odmówili złożenia prośby o ułaskawienie zostali jeszcze na pewien czas przeniesieni do pobliskiego obozu Perm-35.
Po 1988 roku część budynków zaadaptowano na szpital dla psychicznie chorych. W latach 90. na terenie byłego łagru powstało Muzeum, mające na celu upamiętnienie represji politycznych z czasów ZSRR. Administracja muzealna mieści się w mieście Perm, oddalonym o około 120 km.
