Paleocen

Z Wikipedii

Paleocen (ang. Paleocene)

• w sensie geochronologicznym: najstarsza epoka paleogenu, trwająca około 10 milionów lat (od 65,5 ± 0,3 do 55,8 ± 0,2 mln lat). Paleocen jest młodszy od późnej kredy a starszy od eocenu. Dzieli się na trzy wieki: dan, zeland i tanet.

• w sensie chronostratygraficznym: najniższy oddział paleogenu, wyższy od górnej kredy a niższy od eocenu. Dzieli się na trzy piętra: dan, zeland i tanet.

Nazwa pochodzi z połączenia dwóch greckich słów: palaios - stary i kainos - nowy.

[edytuj] Fauna

• rozpoczyna się ewolucja koniowatych (Hyracotherium)

[edytuj] Zobacz też

• trzeciorzęd
• kenozoik