ORP Orkan (1942)
Z Wikipedii
| ORP Orkan | |
 |
|
| Historia |  |
|---|---|
| Położenie stępki | 7 grudnia 1939 |
| Wodowanie | 2 grudnia 1941 |
| Oddanie do służby | 18 listopada 1942 |
| Wycofanie ze służby | 8 października 1943 |
| Status okrętu | zatopiony przez okręt podwodny U-378 |
| Stocznia | stocznia Fairfield Shipbuilding, Govan, Wielka Brytania |
| Wcześniejsza nazwa | HMS Myrmidion |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność | standardowa - 1920 t pełna - 2655 t |
| Długość | 111,09 m |
| Szerokość | 11,28 m |
| Zanurzenie | 4,42 m |
| Napęd | 2 turbiny parowe łącznie 48 tys. KM |
| Prędkość | 35 węzłów |
| Zasięg | 5500 Mm |
| Załoga | 190 (220) osób |
| Uzbrojenie | 3 podwójne armaty uniwersalne typu Mk XI kal. 120 mm, 1 armata przeciwlotnicza typu Mk V kal. 102 mm, 4 działka przeciwlotnicze kal. 40 mm, 2 działka przeciwlotnicze kal. 20 mm, 12 przeciwlotniczych wielkokalibrowych karabinów maszynowych, 4 wyrzutnie torpedowe 533 mm, zrzutnie i miotacze bomb głębinowych |
 Galeria w Wikimedia Commons |
|
ORP Orkan - polski niszczyciel typu M (ex HMS "Myrmidon") z okresu II wojny światowej. Został wydzierżawiony od Wielkiej Brytanii w 1942 i nosił numer burtowy G-90. W 1943 zatopił go niemiecki okręt podwodny.
Polską banderę wojenną podniesiono na okręcie po raz pierwszy 18 listopada 1942 w Glasgow. Jego załogę stanowili głównie oficerowie, podoficerowie i marynarze z zatopionego pod Narwikiem innego niszczyciela ORP "Grom". Okręt pełnił służbę głównie na Oceanie Atlantyckim, w konwojach do Islandii i Nowej Fundlandii oraz patrolach w Zatoce Biskajskiej. W 1943 przewiózł z Gibraltaru do Wielkiej Brytanii zwłoki gen. broni Władysława Sikorskiego.
Podczas patrolu 8 października 1943 został storpedowany w pobliżu Grenlandii przez niemiecki okręt podwodny U-378 pod dowództwem kpt. mar. Ericha Maedera. Wybuch paliwa lub amunicji spowodował natychmiastową śmierć całej obsady pomostu, a ostatecznie zginęło 178 członków załogi, wśród nich dwóch byłych członków załogi okrętu podwodnego ORP "Orzeł" (nie brali oni udziału w ostatnim patrolu, z którego "Orzeł" nie powrócił już do bazy). Udało się uratować 44 osoby, w tym tylko jednego oficera, kpt. mar. Stanisława Pohoreckiego.
[edytuj] Pierwsza obsada oficerska
- dowódca: kmdr por. Stanisław Hryniewiecki
- zastępca dowódcy: kpt. mar. Michał Różański
- oficer nawigacyjny: p.o. por. mar. Antoni Tyc
- I oficer artylerii: por. mar. Wacław Pryfke
- II oficer artylerii: wakat
- oficer broni podwodnej: por. mar. Witold Wojciechowski
- oficer sygnałowy: por. mar. Zbigniew Janowski
- I oficer mechanik: por. mar. Stanisław Pierzchlewski
- II oficer mechanik: p.o. chor. mar. Józef Grzonka
- oficer wachtowy: ppor. mar. Oskar Gliński
- oficer komisarz: ppor. mar. Józef Fajkowski
- oficer lekarz: ppor. lek. Edward Kiełbiński
[edytuj] Dowódcy
- kmdr por. Stanisław Hryniewiecki (18 XI 1942 - 12 IV 1943)
- p.o. kmdr por. Wojciech Francki (12 IV 1943 - 15 V 1943)
- kmdr por. Stanisław Hryniewiecki (15 V 1943 - 8 X 1943)
|
|||||||||||||
