Neokantyzm

Z Wikipedii

Neokantyzm był ruchem filozoficznym zapoczątkowanym w drugiej połowie XIX wieku, który wyrażał sprzeciw wobec heglizmu oraz materializmu przyrodoznawczego. Nazwa "neokantyzm" pochodzi stąd, że neokantyści szukali inspiracji w filozofii Kanta.

Spis treści 1 Oddziaływanie 2 Znaczący przedstawiciele 2.1 Kierunek fizjologiczny 2.2 Krytycyzm psychologiczny 2.3 Kierunek metafizyczny 2.4 Krytycyzm relatywistyczny 2.5 Kierunek realistyczny (krytyczny realizm) 2.6 Kierunek logistyczny - szkoła marburska 2.7 Krytycyzm teoretyczno-aksjologiczny - szkoła badeńska

[edytuj] Oddziaływanie

Najbardziej wpływowi współcześni filozofowie i logicy zostali ukształtowani przez neokantyzm. W tym gronie można wymienić między innymi Edmunda Husserla, Marcina Heideggera, Nicolai Hartmanna, Gottloba Fregego i Rudolfa Carnapa.

[edytuj] Znaczący przedstawiciele

Zmodyfikowana klasyfikacja Traugotta K. Oesterreicha (1880-1949):

[edytuj] Kierunek fizjologiczny

Hermann Helmholtz (1821-1894), Friedrich Albert Lange (1828-1875), Hans Vaihinger (1852-1933),

[edytuj] Krytycyzm psychologiczny

Jakub Fries (1773 - 1843), Leonard Nelson (1882-1927), Hans Cornelius (1863–1947),

[edytuj] Kierunek metafizyczny

Otton Liebmann (1840-1912), Fryderyk Paulsen (1846-1908), Jan Volkelt (1848-1930),

[edytuj] Krytycyzm relatywistyczny

Georg Simmel (1858-1918), Gustaw Radbruch (1878-1949),

[edytuj] Kierunek realistyczny (krytyczny realizm)

Alojzy Riehl (1844-1924), Ryszard Hönigswald (1875-1947), Oswald Külpe (1862 - 1915),

[edytuj] Kierunek logistyczny - szkoła marburska

Herman Cohen (1842-1918), Paul Natorp (1854-1924), Ernest Cassirer (1874-1945), Nicolai Hartmann (1882-1950),

[edytuj] Krytycyzm teoretyczno-aksjologiczny - szkoła badeńska

Wilhelm Windelband (1848-1915), Henryk Rickert (1863-1936), Hugon Münsterberg (1863–1916), Brunon Bauch (1877-1942), Emil Lask (1875-1915),