Narodowe Centrum Certyfikacji
Z Wikipedii
Narodowe Centrum Certyfikacji (NCCert) – główny urząd certyfikacji (tzw. root) dla infrastruktury bezpiecznego podpisu elektronicznego w Polsce, prowadzony przez departament ochrony Narodowego Banku Polskiego[1].
Spis treści |
[edytuj] Działalność
Podstawą prawną działania NCCert jest upoważnienie wydane Narodowemu Bankowi Polskiemu przez ministra gospodarki i pracy, zgodnie z ustawą[2] o podpisie elektronicznym. Do zadań NCCert należy wytwarzanie i wydawanie zaświadczeń certyfikacyjnych dla kwalifikowanych podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne oraz prowadzenie rejestru tych podmiotów. Centrum publikuje listę wydanych, jak też unieważnionych zaświadczeń, oraz dane niezbędne do ich weryfikacji[3]. NCCert nie wydaje kwalifikowanych certyfikatów – zajmują się tym inne podmioty[4].
Według stanu na 14 września 2008, w Polsce działają trzy kwalifikowane podmioty świadczące usługi certyfikacyjne, ujęte w rejestrze NCCert. Są to:
- Krajowa Izba Rozliczeniowa SA (Szafir);
- Polska Wytwórnia Papierów Wartościowych SA (Sigillum);
- Unizeto Technologies SA (Certum)[5].
W przeszłości do ich grona należał także TP Internet sp. z o.o., jednostka zależna Telekomunikacji Polskiej SA, jednak w lipcu 2006 został wykreślony z rejestru[6].
[edytuj] Historia
Prace nad ustawą o podpisie elektronicznym rozpoczęły się w roku 1999[7]. Została ona uchwalona 18 września 2001. Pierwszym podmiotem pełniącym funkcję głównego urzędu certyfikacji (w terminologii ustawy: wydającym zaświadczenia certyfikacyjne dla kwalifikowanych podmiotów), było przedsiębiorstwo o nazwie Centrum Zaufania i Certyfikacji Centrast SA. Jego głównym akcjonariuszem był Narodowy Bank Polski, posiadający 82% akcji. Mniejszościowymi współwłaścicielami były także: Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych, Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie i Krajowa Izba Rozliczeniowa[8].
Centrast jednak przynosił straty i 6 stycznia 2005 akcjonariusze spółki podjęli decyzję o jej likwidacji. Funkcje Centrastu miał przejąć NBP, choć jego przedstawiciel uważał, że nie powinno to należeć do obowiązków banku centralnego[8]. 27 lipca 2005 NBP otrzymał od ministra gospodarki i pracy odpowiednie upoważnienie i 22 sierpnia uruchomił Narodowe Centrum Certyfikacji[9].
Przypisy
- ↑ Departament Ochrony (pl). Narodowy Bank Polski. [dostęp 2008-09-14].
- ↑ Dz. U. z 2001 r. Nr 130, poz. 1450 z późn. zm.
- ↑ Narodowe Centrum Certyfikacji (pl). Narodowy Bank Polski. [dostęp 2008-09-14].
- ↑ Komunikat z dnia 14 lutego 2008 r. (pl). Narodowy Bank Polski, 2008-02-14. [dostęp 2008-09-14].
- ↑ Rejestr podmiotów kwalifikowanych świadczących usługi certyfikacyjne (pl). Narodowy Bank Polski. [dostęp 2008-09-14].
- ↑ Karta rejestru kwalifikowanych podmiotów świadczących usługi certyfikacyjne (pl). Narodowy Bank Polski. [dostęp 2008-09-14].
- ↑ Root CA - Infrastruktura PKI dla CZiC Centrast S.A. (pl). Bazy i Systemy Bankowe sp. z o.o.. [dostęp 2008-09-14].
- ↑ 8,0 8,1 Andrzej Maciejewski: NBP uruchomił Narodowe Centrum Certyfikacji (pl). W: Computerworld Polska [on-line]. IDG Poland SA, 2005-08-25. [dostęp 2008-09-14].
- ↑ Narodowe Centrum Certyfikacji – bezpieczny podpis elektroniczny w Polsce (pl). Narodowy Bank Polski, 2005-08-25. [dostęp 2008-09-14].