Morze Południowochińskie

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Morze Południowochińskie, (chiń. Nan Hai, wietn. Biên Đông, indonez., malajskie Laut Tiongkong Selatan, khmerskie Samot Czen, ang. South China Sea) – morze przybrzeżne w zachodniej części Oceanu Spokojnego.

Granice morza wyznaczają południowo-wschodnie wybrzeża Chin, wyspy: Tajwan, Luzon, Palawan, Borneo, Belitung, Bangka, Sumatra, półwyspy: Malajski i Indochiński. Cieśnina Tajwańska łączy go z Morzem Wschodniochińskim, cieśniny: Singapurska i Malakka z Oceanem Indyjskim (Morze Andamańskie); Bangka, Gaspar i Karimata z Morzem Jawajskim, zaś Mindoro, Linapacan i Balabac z Morzem Sulu.

Lokalizacja Morza Południowochińskiego
  • powierzchnia 3,537 mln km²
  • średnia głębokość 1024 m
  • maksymalna głębokość 5560 m (Basen Południowochiński)
  • zasolenie od 31,5 w południowej części do 34,5‰ w północnej.

Największe zatoki: Zat. Tajlandzka i Zat. Tonkijska. Ponad połowę powierzchni dna stanowi szelf – liczne płycizny, rafy koralowe, wyspy i archipelagi, m.in.: Hajnan, Anambas, Spratly, W. Paracelskie. Temperatura wód powierzchniowych 26-31°C w lecie, 20-27°C w zimie. Pływy morskie: 2-3 m, maksymalne u wybrzeży Borneo – 5,5 m i w Zatoce Tonkijskiej – 5,9 m.

Do zlewiska Morza Południowochińskiego należą rzeki: Mekong, Menam (Czau Phraja), Czerwona, Kapuas, Xi Jiang (Rzeka Perłowa) i wiele innych.

Państwa leżące nad Morzem Południowochińskim:

Terytoria sporne:

Zagospodarowanie: rozwinięte rybołówstwo – połowy tuńczyków, śledzi, sardynek; wydobycie ropy naftowej i gazu ziemnego z dna morskiego; szlaki żeglugowe. Główne porty: Victoria (Hongkong), Kanton (Guangzhou), Zhanjiang (Chiny), Manila (Filipiny), Hajfong, Ho Chi Minh (Wietnam), Bangkok (Tajlandia), Singapur.

osobiste
  • .
nawigacja
zmiany
dla edytorów
narzędzia
W innych językach

online bingo wooden buildings Budowa domu Pozycjonowanie kraków strip poker