Imre Kertész
Z Wikipedii
Imre Kertész (ur. 9 listopada 1929 w Budapeszcie) – węgierski pisarz żydowskiego pochodzenia, laureat literackiej nagrody Nobla w roku 2002.
Urodził się w ubogiej rodzinie żydowskiej. W 1944 w wieku 15 lat został wywieziony do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, później przeniesiony do Buchenwaldu. Bolesne doświadczenia spowodowane pobytem w obozach wywarły głęboki wpływ na jego późniejszą twórczość.
W 1945 powrócił sam na Węgry; cała jego rodzina zginęła w czasie wojny. Od 1948 pracował jako dziennikarz w gazecie "Vilagossag". Z pracy został zwolniony w 1951, gdy czasopismo stało się oficjalnym organem węgierskiej partii komunistycznej. Potem pracował m.in. w służbach prasowych Ministerstwa Przemysłu, skąd również go zwolniono w 1953. Od tego czasu poświęcił się głównie pisarstwu i tłumaczeniu. W latach 50. i 60. tłumaczył z niemieckiego dzieła takich autorów jak: Nietzsche, Hofmannsthal, Schnitzler, Freud, Roth, Wittgenstein i Canetti, których wpływ można odnaleźć w prozie Kertésza. W latach 60., opierając się na własnych przeżyciach, napisał powieść Los utracony, w której opisał doświadczenia młodego chłopca w nazistowskich obozach koncentracyjnych: w Oświęcimiu, w Buchenwaldzie i w Zeitz .
W 2002 roku otrzymał nagrodę Nobla "za pisarstwo, które wynosi doświadczenia jednostki ponad przeciwieństwa brutalnej historii".
[edytuj] Dzieła
- Los utracony (1975, powieść, Sorstalanság)
- A nyomkereső (1977)
- Fiasko (1988, powieść, A kudarc)
- Kadysz za nienarodzone dziecko (1989, powieść, Kaddis a meg nem született gyermekért)
- Az angol lobogó (1991)
- Gályanapló (1992, powieść)
- A holocaust mint kultúra (1993)
- Jegyzõkönyv (1993)
- Valaki más: a változás krónikája (powieść, 1997)
- A gondolatnyi csend, amíg a kivégzőosztag újratölt (1998)
- A száműzött nyelv (2001)
Powieści Fiasko, Kadysz za nienarodzone dziecko i Los utracony stanowią tzw. "trylogię ludzi bez losu".
|
|||||