Ił-2
Z Wikipedii
| Ił-2 | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Producent | Iliuszyn |
| Typ | samolot szturmowy |
| Konstrukcja | Metalowa |
| Załoga | 1 lub 2 osoby |
| Historia | |
| Lata produkcji | 1940-1945 |
| Wycofanie ze służby | W lotnictwie LWP - 1954 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 1 silnik tłokowy, 12-cylindrowy widlasty Mikulin AM-38 lub AM-38F |
| Moc | AM-38 - 1177 kW (1600 KM) AM-38F - 1250 kW (1700 KM) |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 14,60 m |
| Długość | 11,65 m |
| Wysokość | 3,40 m |
| Powierzchnia nośna | 38,5 m² |
| Masa | |
| Własna | 4200 - 4625 kg (zal. od wersji) |
| Startowa | 5500 - 6160 kg (zal. od wersji) |
| Osiągi | |
| Prędkość maksymalna | 390 - 426 km/h (zal. od wersji) |
| Prędkość przelotowa | 275 km/h |
| Prędkość minimalna | 136 - 140 km/h (zal. od wersji) |
| Prędkość wznoszenia | na wysokość 5000 m: ok. 15 min |
| Pułap | 5500 - 6200 m (zal. od wersji) |
| Zasięg | 685 - 740 km |
| Rozbieg | 395 - 420 m |
| Dobieg | 400 - 500 m |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| - 2 × działko lotnicze WJa-23 kal. 23 mm lub 2 x NS-37 kal. 37 mm (w krawędziach natarcia skrzydeł) - 2 × karabin maszynowy SzKAS kal. 7,62 mm (w krawędziach natarcia skrzydeł - 1 × ruchomy karabin maszynowy UBT kal. 12,7 mm (w tylnej kabinie) - 400-600 kg bomb i na podwieszeniach zewnętrznych 4 sztuki pocisków rakietowych RS-82/132 (Wersja z działkami NS-37, nie posiadała uzbrojenia bombowego i rakietowego) |
|
| Użytkownicy | |
 |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Ił-2 - samolot szturmowy produkcji ZSRR z czasów II wojny światowej.
[edytuj] Historia
Zbudowany w większych ilościach (36 150 egzemplarzy) i w krótszym okresie niż jakikolwiek inny samolot bojowy w historii, Ił-2 walnie przyczynił się do radzieckiego zwycięstwa nad Niemcami w roku 1945.Istnieje teoria, jakoby maszyna została zaprojektowana jako dwumiejscowa (pilot i strzelec osłaniający tylną półsferę), jednak w wyniku działań politycznych (gł. Ludowego Komisarza Obrony ZSRR Klimenta Woroszyłowa) został przerobiony na maszynę jednomiejscową - czemu miał przeciwstawiać się Siergiej Iljuszyn. W rzeczywistości chociaż faktycznie pierwszy projekt pod oznaczeniem BSz-2 przewidywał dwuosobową załogę, jego osiągi nie spełniały wymagań sił powietrznych i to sam Iliuszyn zrezygnował z tylnego strzelca. Skrócenie pancernej części kadłuba i dodatkowy zbiornik paliwa na tyle poprawiły osiągi, że jednomiejscowa wersja wygrała rywalizację z projektem Suchoja Su-6 i weszła do służby na trzy miesiące przed niemieckim atakiem w czerwcu 1941 roku. Początkowo samolot był wyposażony w silnik AM-38 o zbyt niskiej mocy 1600 KM, uzbrojoną w dwa działka SzWAK kalibru 20 mm i dwa karabiny maszynowe SzKAS kalibru 7,62 mm oraz bomby i rakiety kalibru 82 mm. Pierwotna wersja była niezbyt udaną konstrukcją, charakteryzującą się małą statecznością, a brak osłony tylnej półsfery powodował bardzo duże straty.
Po zastosowaniu innego płata ze skosem (dla poprawienia stateczności) i mocniejszego silnika, oraz powrocie do załogi 2 osobowej (strzelec ochraniający tylną półsferę) samolot dojrzał jako niezwykle groźna maszyna szturmowa, budząca postrach wśród niemieckich sił lądowych. Po Ile-2 wyprodukowano Iła-2M z silnikiem AM-38F i działkiem WJa-23 kal. 23 mm, Iła-2M3, dwumiejscową wersję Iła-2M ze stanowiskiem tylnego strzelca oraz Iła-2M z działkiem NS-37 kal. 37 mm w miejsce działka 23 mm w celu zwiększenia skuteczności zwalczania czołgów. Jednak mimo mocniejszych silników nie powrócono do pierwotnego projektu opancerzenia i znajdujący się poza pancerną częścią kadłuba tylny strzelec wciąż miał o wiele słabszą osłonę (na jednego straconego pilota przypadało siedmiu strzelców). Obaj członkowie załogi uzyskali pełną ochronę dopiero w następującym po Ile-2 samolocie Ił-10.
Samolot ten nie atakował celów z lotu nurkowego (nie był bombowcem nurkującym z uwagi na brak hamulców aerodynamicznych i niezbyt dużą odporność na przeciążenia). Atak odbywał się z płytkiego nurkowania po prostej, często w formacji kilku maszyn jako atak po kręgu, dzięki czemu nieprzyjaciel był pod nieustannym ostrzałem.
[edytuj] Wersje
- Ił-2 - samolot jednomiejscowy z silnikiem Mikulin AM-38 (1600 KM), uzbrojony w dwa działka SzWAK kal. 20 mm z zapasem 210 sztuk nabojów na działko i dwa karabiny maszynowe SzKAS 7,62 mm z zapasem 750 sztuk nabojów na karabin oraz bomby i rakiety RS-82 lub RS-132.
- Ił-2m3 - samolot dwumiejscowy z silnikiem Mikulin AM-38F (1700 KM), uzbrojony w dwa działka WJa-23 kal. 23 mm z zapasem 210 sztuk nabojów na działko i dwa karabiny maszynowe SzKAS kal. 7,62 mm z zapasem 750 sztuk nabojów na karabin ze stanowiskiem tylnego strzelca wyposażonego w karabin maszynowy UBT kal. 12,7 mm z zapasem 150 sztuk nabojów (3 x 50 sztuk) oraz ładunek bomb 400 kg, kasety z bombami przeciwpancernymi PTAB-2.5 lub PTAB-1,5 po 48 sztuk w kasecie i 4 rakiet RS-82 lub RS-132.
- Ił-2m3 - j.w. lecz z działkami NS-37 kalibru 37 mm po 50 sztuk nabojów na działko. Bez uzbrojenia rakietowego i bombowego.
- Ił-2 M-82 - samolot wyposażony w silnik w układzie podwójnej gwiazdy ASz-82FN uzbrojony w dwa działka SzWAK 20 mm z zapasem 210 sztuk nabojów na działko i dwa karabiny maszynowe SzKAS 7,62 mm z zapasem 750 sztuk nabojów na karabin oraz bomby i rakiety 82 mm i wkm UBT 12,7 w opancerzonym stanowisku tylnego strzelca z zapasem 280 sztuk nabojów. Nie produkowany seryjnie.
- Ił-2 - z działkami SzFK-37 kalibru 37 mm po 40 nabojów na działko. Nie produkowany seryjnie.
- Ił-2 - z działkami NS-45 kalibru 45 mm po 50 sztuk nabojów na działko. Poddany testom w 1945. Projekt zarzucono.
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||
|
|||||||||||||||||||||||||