Enzian

Z Wikipedii

Prace nad pociskiem Enzian prowadzone były już w 1942 roku w fabryce Messerschmitta. Była to rakieta z silnikiem odrzutowym, kierowana drogą radiową. Pocisk nie miał dużej wielkości (w stosunku do konkurentów) co wynikało prawdopodobnie z faktu, iż do jego stworzenia przerobiono nieznacznie kadłub Messerschmitta Me-163 Komet. Wersje Enziana o symbolach E-1, E-2 i E-3 pracowały z silnikami Waltera, wersja E-4 zamontowany miała silnik firmy Konrad DVK. Ostatecznie z podobnym silnikiem o zwiększonym ciągu pracowano przy opracowywaniu modelu E-5. Kaliber pocisku zmieniał się lekko w zależności od modeli i wynosił dla wersji E-1 880 mm, a dla wersji E-4 915 mm. Prac zaprzestano w 1945 roku z powodu wysokich kosztów produkcji silnika drugiego stopnia.

[edytuj] Dane techniczne

Miał osiągać zasięg ok. 25 km, Pocisk klasy ziemia-powietrze kierowany radiem, Pocisk dwustopniowy o masie głowicy bojowej ok. 300 kg, Długość ok. 4,17 m, Prędkość max – 1000 km/h, Efektywność pocisku to zasięg 13-16 km, 4 silniki startowe, umocowane wzdłuż kadłuba, Paliwo - utleniacz, kwas azotowy (drogi i niebezpieczny), Do budowy pocisku wykorzystywano przerobiony kadłub (Messerchmitt Me 163 Komet)

[edytuj] Użycie bojowe

W 1944 odpalono 24 rakiety.

[edytuj] Zobacz też

• V1, V2, V3, X-4, Rheintochter, Hecht, Messerschmitt