Dowództwo Okręgu Korpusu nr VII w Poznaniu
Z Wikipedii
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr VII (DOK VII) - terytorialny organ Ministerstwa Spraw Wojskowych okresu II RP, pełniący funkcje administracyjno-gospodarcze, mobilizacyjne i garnizonowo-porządkowe z siedzibą w garnizonie Poznań.
Spis treści |
[edytuj] Historia dowództwa
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr VII powstało na bazie Dowództwa Głównego Wojsk Polskich byłego Zaboru Pruskiego, które na mocy rozkazu nr 216 Naczelnego Dowództwa Wojsk Polskich z 28 sierpnia 1919 zostało przekształcone w Dowództwo Frontu Wielkopolskiego i Dowództwo Okręgu Generalnego w Poznaniu.
Dowództwo mieściło się w przy ul. Babińskiego 1 w dawnym budynku pruskiego dowództwa.
W 1939 r. oficerowie Samodzielnego Referatu Bezpieczeństwa i Samodzielnego Referatu Informacyjnego DOK VII: mjr Wincenty Wierzejewski, mjr Stefan Łukowicz, kpt. Wawrzyniec Mazany i mjr Jan Szumski organizowali dywersję pozafrontową w Wielkopolsce pod kryptonimem "Okrzeja".
1 września 1939 DOK nr VII zostało przeorganizowane na terenie Cytadeli w dwa dowództwa:
- Grupy Operacyjnej "Koło" (dowódca – gen. bryg. Edmund Knoll-Kownacki)
- etapów Armii "Poznań" (dowódca – płk dypl. Romuald Wolikowski)
[edytuj] Garnizony
Swoim zasięgiem terytorialnym DOK nr VII obejmowało praktycznie całość województwa poznańskiego i północno-zachodnią część województwa łódzkiego. Wojsko stacjonowało w garnizonach:
- Poznań - 14 DP, 57 pp, 58 pp, Wlkp. BK, 15 puł, 7 psk, 14 pal, 7 pac, 7 dak
- Gniezno - 17 DP, 69 pp, 17 pal, 17 dac
- Kalisz - 25 DP, 29 pp, 25 pal
- Krotoszyn - 56 pp
- Leszno - 55 pp, 17 puł
- Ostrów Wlkp. - 60 pp
- Pleszew - 70 pp
- Września - 68 pp
W różnych okresach wojsko stacjonowało również w garnizonach:
[edytuj] Obsada personalna dowództwa okręgu w latach 1919-1939
- gen. por. Kazimierz Raszewski (10.VIII.1920 [1] - 25.III.1925) [2]
- gen. dyw. Kazimierz Sosnkowski (4.IV.1925[3]-12.V.1926) [4]
- gen. dyw. Edmund Hauser (p.o. 12.V.1926-3.III.1927)
- gen. dyw. Kazimierz Dzierżanowski (22.III.1927-31.V.1932)
- gen. bryg. Oswald Frank (12.VII.1932-7.XII.1934[5]
- płk dypl. Stanisław Świtalski (p.o. 7.XII.1934-28.II.1935)
- gen. bryg. Edmund Knoll-Kownacki (28.II.1935-1939)
zastępcy dowódcy:
- gen. ppor. Kazimierz Grudzielski od 8.XI.1919 (równocześnie dowódca twierdzy Toruń)
- mjr SG Adam Korytowski do 7.X.1920
- płk SG Franciszek Kleeberg 7.X.1920-X.1922
zastępcy szefa sztabu:
- ppłk SG Wilhelm Lawicz-Liszka do IX.1924
szefowie intendentury:
- płk int. Zygmunt Skulski od 25.XI.1920[6]
[edytuj] Przypisy
- ↑ Do 25.10.1921 r. dowodził Okręgiem Generalnym "Poznań", a 12.08.1920 r. podporządkowano mu czasowo również Dowództwo Okręgu Generalnego "Pomorze".
- ↑ Dziennik Personalny Nr 40 z 05.04.1925 r.
- ↑ Dziennik Personalny Nr 44 z 20.04.1925 r.
- ↑ W dniu 12.05.1926 r. usiłował popełnić samobójstwo.
- ↑ Zmarł 07.12.1934 r.
- ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 49 z 22.12.1920 r.
[edytuj] Zobacz też
|
|||||