Camilo José Cela
Z Wikipedii
Don Camilo José Cela, markiz Ira Flavia (es: Don Camilo José Cela Trulock, marqués de Iria Flavia, ur. 11 maja 1916 w Iria Flavia, zm. 17 stycznia 2002 w Madrycie) – prozaik i arystokrata hiszpański, członek tzw. Pokolenia 1950. Twórca kierunku literackiego zwanego tremendyzmem[1]. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1989. Z uzasadnienia komisji noblowskiej, dostał ją za bogatą i mocną prozę, która z powściągliwym współczuciem ukazuje bezbronne istnienie człowieka[2].
Twórczość Celi w oryginalny sposób łączyła tendencje do eksperymentów stylistycznych typowych dla wielkich innowatorów prozy XX wieku z tradycją literatury przełomu XVI i XVII wieku oraz hiszpańską makabreską.
[edytuj] Dzieła
- Rodzina Pascala Duarte (1946)
- Nowe przypadki Łazika z Tormesu
- Podróż po Alkarii (1948)
- Żydzi, muzułmanie i chrześcijanie (1956)
- Pierwsza podróż andaluzyjska (1959)
- Nowa podróż do " (1985)
- Ul (1951)
- Święty Kamil 1936 (1969)
- Mazurek dla dwóch nieboszczyków (1982)
|
|||||