Archeologia eksperymentalna
Z Wikipedii
Archeologia eksperymentalna (inaczej: archeologia doświadczalna), to jedna z metod badawczych z dziedziny archeologii. Jej celem jest badanie dawnych technologii rzemieślniczych, budownictwa, hodowli, uprawy i innych przejawów kultury materialnej dawnych ludów, poprzez ich rekonstrukcję. Wykorzystuje się w tym celu różne metody badawcze, przy czym jedną z głównych form rekonstrukcji jest budowa konstrukcji mieszkalnych, tworzenie narzędzi i innych przedmiotów codziennego użytku tylko przy pomocy technik stosowanych w danej epoce. Po wykonaniu doświadczenia istotne są czerpane z niego informacje, nie zaś wykonane obiekty czy artefakty.
Dobrym przykładem ośrodka prowadzącego tego typu działalność jest starożytna farma w Butser w stanie Hampshire w Wielkiej Brytanii. Znajduje się tu działająca replika farmy z epoki żelaza, w której prowadzone są doświadczenia dotyczące uprawy roślin w prehistorii, polowań na zwierzęta czy wytwórstwa. Innym ważnym ośrodkiem jest Centrum Doświadczalne w Lejre w Danii. W Polsce jednym z głównych ośrodków prowadzących działalność w archeologii doświadczalnej jest Muzeum Archeologiczne w Biskupinie.
[edytuj] Literatura
- Ahrens C., Wiederaufgebaute Vorzeit. Archäologische Freilichtmuseen in Europa, Neumünster 1990.
- Coles J., Archeologia doświadczalna, Warszawa 1977.
- Coles J., Experimental archaeology, [w:] W. Brzeziński, W. Piotrowski (red.), Proceedings of the First International Symposium on Wood Tar and Pitch, Warszawa 1997, s. 307-312.
- Fansa M. (ed.), Experimentelle Archäologie in Deutschland, Bd. 1, Oldenburg 1990.
- Fansa M. (ed.), Experimentelle Archäologie in Deutschland. Bilanz 1991, Bd. 2, Oldenburg 1991.
- Malina J., Metody eksperimentu v archeologii, Praha 1980.
- Malinowski T., Eksperymenty archeologiczne w Polsce, Archeologia Polski, t. 35: 1990, z. 2, s. 215-238.